تبلیغات
شعر - مچموعه شعر 2

چقدر سخته

تو چشمهای کسی که تمام عشقتو ازت دزدید ضل بزنی و به جای این که لبریز کینه و نفرت شی حس کنی که هنوزم دوستش داری

چقدر سخته

           دلت بخواد سرتو باز به دیواری تکیه بدی که یک با زیر آوار غرورش همه وجودت له شده

چقدر سخته

              تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ چیزی جز سلام نتونی بگی

چقدر سخته

          وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه که هنوزم دوستش داری

چقدر سخته

         گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و اون وقت آروم زیر لب بگی

گل من باغچه نو مبارک



وقتی رفتی همه چیز رفت،همه ی دلبستگی رفت ،شب و روزم یکی شد

حتی حس زندگی رفت،دیگه بی تو مرده روحم،حرف مردم شده رو لب

توی آغوش نبودت تو خودم گمشده بودم

از تو مونده یادگاری، واسه ی من بی قراری

خنده رو لبامه،اما از دلم خبر نداری


خداحافظ گل لادن .تموم عاشقا باختن
ببین هم گریه هام از عشق .چه زندونی برام ساختن

خداحافظ گل پونه .گل تنهای بی خونه
لالایی ها دیگه خوابی به چشمونم نمی شونه
یكی با چشمای نازش دل كوچیكمو لرزوند
یكی با دست ناپاكش گلای باغچمو سوزوند
تو این شب های تو در تو . خداحافظ گل شب بو
هنوز آوار تنهایی داره می باره از هر سو
خداحافظ گل مریم .گل مظلوم پر دردم
نشد با این تن زخمی به آغوش تو برگردم
نشد تا بغض چشماتو به خواب قصه بسپارم
از این فصل سكوت و شب غم بارونو بردارم
نمی دونی چه دلتنگم از این خواب زمستونی
تو كه بیدار بیداری بگو از شب چی می دونی
تو این رویای سر دم گم .خداحافظ گل گندم
تو هم بازیچه ای بودی . تو دست سرد این مردم
خداحافظ گل پونه . كه بارونی نمی تونی
...طلسم بغضو برداره .از این پاییز دیوونه خداحافظ
.....





خداحافظ همین حالا، همین حالا که من تنهام
خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام
خداحافظ کمی غمگین، به یاد اون همه تردید
به یاد آسمونی که منو از چشم تو میدید
اگه گفتم خداحافظ نه اینکه رفتنت ساده اس
نه اینکه میشه باور کرد دوباره آخر جاده اس
خداحافظ واسه اینکه نبندی دل به رؤیا ها
بدونی بی تو و با تو، همینه رسم این دنیا
خداحافظ خداحافظ
همین حالا
خداحافظ





در صحبت عاشق همه از دادو فغــــان چیست

با بودن مردن تو بگـــــو روح و روان چیست

جــــایــــی کـه من از سوز دلـــــی با دل بیدار

فــــریـــاد کـنم در همه جـــــا راز بیان چیست

افــــکـــار مـــن از رنــج رهـایی شده پر بین

با درس شهامت تو بگو حــــرف نهان چیست

در سفره ی ما نـــــان و نمک جای غذا است

بی جان ورمق جـــان فکنم خون فشان چیست

بـــا عشق الــهــی همــــه در کـوی مرادیست

بی عشق مـــرادت سخن از دادن جان چیست

بــــا عشوه ی نـــــازی به دلم سرزده ام پاک

مژگان تو تیراست وبه مـن گو که کمان چیست

مـــن هـــم زدلم گفته بُوم حــرف دلـــــــم را

گـــر حرف دلی را شنوی زخم زبـان چیست


ای دلبر مرادم با ما چـــــــــــــــه دل شکستی ؟

 

یا اینکه باز گویم بی من چــــــــرا تو مستی ؟

 

بر کــــــوی دلـبری رو از عاشــــقی بنالش

 

تا نـــــــــــــــاله ی سحرها بینی چنانکه هستی

 

با نـــــــــــوحه ی عزایی بر قلب مـا مجو ره

 

اینک همه بــــــــــــــدانیم از کفر می پــرستی





رمـــز بـــا نـــدای مـــــا زلابــلای عـشق است

 

رخ گل زسرخ خودبه خــوشه های عشق است

 

بــــاش در کـــلام دل بـــه ســـــوز راز پـــا کی

 

در حیاتی که ساز عشق در نــــوای عشق است

 

ســـر به نـیـست تـــا کـجـــا کـنــم بـــه ناز دلبر

 بـــاز در هـــــوای عشق واژه های عشق است

کــهــکــشان مــــا ز آسـمــان رود ســـــــویــی

چـــون بــــاز بــــا دلـی به هـــــوای عشق است

خـــاک رمـــز زنــــدگــــی بـه راز من بَرد سر

ســـادگی بـــه شوق عشق تـــــا بقای عشق است

مــــرغ جـــان بــرم زشب تا سحر بــــه سویش

تــا فـــدا کــنــم زجــــــان که ابتدای عشق است

مــــرغـــزار دوست پــــر زگــــل وراز عشقی
رقــص دل زنم که کــــار ما صفای عشق است


Click for Full Size View

پروانه به شمع بوسه زد و بال و پرش سوخت         بیچاره از این عشق فقط سوختن آموخت

 فرق منو پروانه در این است                              پروانه پرش سوخت ولی من جگرم سوخت




میدونستی؟

میدونستی که شدی همدم این دل

میدونستی که شدی ملکه این ذهن

میدونستی که شدی رویای خوابم

میدونستی که شدی متن کتابم

میدونستی که چقدر بی تو اسیرم

اسیر عشقم بی تو میمیرم

میدونستی که چقدر برام عزیزی

توی قلبو ذهنمی برام طبیبی

میدونستی که فقط تو رو دوست دارم

عاشق توام و فقط تو رو میپرستم

میدونستی که چقدر دلم اسیره

بی تو این ثانیه ها جونمو مگیره

میدونستی که چقدر تنهایی سخته

بی تو این فاصله ها پر درده

میدونستی که شدی این دلو جونم

رفتی توی پوستم تو گوشتو خونم

میدونستی میبینم اسمتو هر جا

سر در خیابونا توی کتابا

میدونستی که دارم بی تو میمیرم

توی این تاریکی شبام اسیرم

میدونستی که چقدر دلم گرفته

عاشق چشات شده تنها شکسته

میدونستی که شدی مبداد فکرم

میدونستی که شدی مقصد شعرم

میدونستی که دلم پیشت اسیره

دستام یخ میزنه بی تو میمیره

نکنه ندونی و تنهایی رد شی

بشی یک مسافر و عاشق شب شی

نکنه بی تو بمیرم توی این خواب

نکنه منو بذارن زیر این خاک

چقدر سخت میشه اون وقت روزگارم

بی تو من این شبا چه بی پناهم



کاش میشد

 Click for Full Size View

کاش می شد زندگی را خط به خط از نو نوشت

کاش می شد عشق را در هر صفحه،بالا نوشت
کاش می شد کینه ها را پاک کرد

گریه ها و غصه ها را خاک کرد
کاش می شد عاشقانه یاد ، داشت

تیشه ای همواره بر تزویر و بر بی داد داشت

کاش می شد پرچمی بر داد داشت

کاش می شد قاصدی در باد داشت
کاش می شد غنچه ها را وا نمود

هر نفس از شوق دریاها سرود

کاش می شد زندگی بر کام بود

دایما" در خاطر آن ساقی و آن جام بود

کاش می شد طرح نو را برنشاند

سایه عشق تو را بر دل رساند



یکی را دوست میدارم

یکی را دوست میدارم ولی او باور ندارد!

 

یکی را دوست میدارم همان کسی که شب و روز به یادش هستم و لحظات سرد زندگی

 

 را با گرمای عشق او میگذرانم!

 

کسی را دوست میدارم که میدانم هیچگاه به او نخواهم رسید و هیچگاه نمیتوانم

 

دستانش را بفشارم!

 

یکی را دوست میدارم ، بیشتر از هر کسی ، همان کسی که مرا اسیر قلبش کرد!

 

یکی را دوست میدارم ، که میدانم او دیگر برایم یکی نیست  ، او برایم یک دنیاست!

 

یکی را برای همیشه دوست میدارم ، کسی که هرگز باور نکرد عشق مرا !

 

کسی که هرگز اشکهایم را ندید و ندید که چگونه از غم دوری و دلتنگی اش پریشانم!

 

یکی را تا ابد دوست میدارم ، کسی که هیچگاه درد دلم را نفهمید و ندانست که او در این

 

 دنیا تنها کسی است که در قلبم نشسته است !

 

یکی را در قلب خویش عاشقانه دوست میدارم ، کسی که نگاه عاشقانه مرا ندید و

 

لحظه ای که به او لبخند زدم نگاهش به سوی دیگری بود !

 

آری یکی را از ته دل صادقانه دوست میدارم ، کسی که لحظه ای به پشت سرش نگاه

 

نکرد که من چگونه عاشقانه به دنبال او میروم !

 

کسی را دوست میدارم که برای من بهترین است ، از بی وفایی هایش که بگذرم برای

 

من عزیزترین است !

 

یکی را دوست میدارم ولی او هرگز این دوست داشتن را باور نکرد!

 

نمیداند که چقدر دوستش دارم ، نمی فهمد که او تمام زندگی ام است !

 

یکی را با همین قلب شکسته ام ، با تمام احساساتم ، بی بهانه دوست میدارم!

 

کسی که با وجود اینکه قلبم را شکست اما هنوز هم در این قلب شکسته ام جا دارد!

 

یکی را بیشتر از همه کس دوست میدارم ، کسی که حتی مرا کمتر از هر کسی نیز

 

دوست نمیدارد!

 

یکی را دوست میدارم ...

 

 با اینکه این دوست داشتن دیوانگیست اما ..........




مرا صد بار از خود برانی

                        دوستت دارم

به زندان خیانت هم کشانی

                                  دوستت دارم

چه سود از مهر ورزیدن

               چه حاصل از وفا کردن

مرا لایق بدانی یا ندانی

                                  دوستت دارم




کاش............................

 

كاش بودی تا برای قلب من زندگی اینگونه بی معنا نبود

 

كاش بودی تا لبان سرد من قصه گوی غصه غمها نبود

 

كاش بودی تا نگاه خسته ام بی خبر از موج واز دریا نبود

 

كاش بودی تا زمستان دلم اینچنین پرسوز وپرسرما نبود

 

كاش بودی تا فقط باور كنی بعد تو این زندگی زیبا نبود ..



عشق یعنی..........................

عشق یعنی مستی دیوانگی  

           عشق یعنی با جهان بیگانگی

                    عشق یعنی شب نخفتن تا سحر

                                 عشق یعنی سجده ها با چشم تر

                                           عشق یعنی سر به دار اویختن

                                                        عشق یعنی اشک حسرت ریختن                  

عشق یعنی در جهان رسوا شدن

                       عشق یعنی مست و بی پروا شدن

                                     عشق یعنی سوختن یا ساختن

                                                     عشق یعنی زندگی را باختن

                                                                                          عشق  یعنی....







Click for Full Size View
 
"مرگ عاشق عین بودن اوج پرواز یه پرندس

   تو که معنای عشقی به من معنا بده ای یار

                                                            دروغ این صدا را به گور قصه ها بسپار

                                                           صدا کن اسممو از عمق شب از نغمه دیوار"



شاید آن روز که سهراب نوشت

تا شقایق هست زندگی باید کرد

خبری از دل پردرد گل یاس نداشت

باید اینجور نوشت

هر گلی هم باشی چه شقایق چه گل پیچک و سرخ

زندگی اجباریست



من تموم قصه هام قصه ی توست

اگه غمگینه اون از غصه ی توست

یه دفعه مثله یه شمع داشتی خاموش میشدی

اگه پروانه نبود تو فراموش میشدی

آره پروانه شدم که پرام سوخته شه

تا آتیش تو به دلم خوب بشه



تقدیم به تو که هیچ وقت مال من نبودی

ْْْْآهای ملت! چه هستیم؟ که هستیم؟ ز چه خود را میپرستیم؟

یه جفت چشم!
یه جفت دکمه! یه جفت کاسه! گهی باز و گهی بسته! وقتی خستس،همش بستس! وقتی بازه همش رازه! یکی لبخند یکی گریه ، یکی عشقه یکی نفرت، یکی حسرت یکی شهوت، یکی خواهش یکی پوزش، یکی در حال گردش! یکی در حسرت یارش!

سه تا شبنم! سه تا قطره! سه تا گرد بامزه!! سه تا خونه،سه تا لونه ! یکی خنده ، یکی غصه ، یکی.... یکی.... یه دونش خالی میمونه؟ ........ نمیمونه!
یه شبنم هس،یه کم خستس،ولی زندس! توش هم خندس، هم غصس!
گهی بیرون میاد از خونش! با یه چشمک ،با یه شکلک! با یه جمله،با یه خنده ، با یه حرف بی پرده!.......
چیه اسمش؟که هم خندس هم گریس ، هم احساسه هم افسوسه! هم حیاته هم مماته!،هم....
صاحب این قطره،،،،،،توی قلبه، یه حسی هس،تو دل زندس،،،،،،
بابایه این شبنم، پاکه پاکه ،عشقه نابه !